Protectora APADAC Callosa
8 juni 2011
De omstandigheden in Asturias zijn echter heilig vergeleken met wat wij hier aangetroffen hebben! Kon het niet erger? Helaas: Ja het kon nog veel erger!! Wat wij tijdens deze reis gezien hebben slaat werkelijk alles. Wij zijn erg geschrokken van de dingen die wij hier aantroffen en die hebben ons emotioneel erg van ons stuk gebracht. Nog niet eerder hebben wij ons zo aangeslagen en machteloos gevoeld. Geen nacht ging voorbij zonder heftige dromen; lees liever nachtmerries. Ontzettend lamgeslagen voelen we ons, maar dat zal ons er natuurlijk niet van weerhouden om te proberen iets aan deze wantoestanden te doen.
Protectora APADAC Callosa
Apadac herbergt ongeveer 100 honden op een veel te klein stukje terrein. De hondenverblijven zijn erg onlogisch opgezet omdat er maar via één ingang toegang is naar de andere verblijven. Niet alleen zijn de verblijven dus moeilijk bereikbaar; de honden moeten door elkaars kennels naar buiten. Dit betekent simpel dat ze er nooit uit komen.Ze hebben geen gelegenheid te rennen of om gewoon uitgelaten te worden. Voor dat laatste is trouwens ook geen tijd en daar zijn te weinig vrijwilligers voor. Als je al probeert een hond uit te laten dan is die zo door het dolle heen dat het bijna onmogelijk wordt hem in toom te houden.
De verzorging van de dieren en het schoonmaken van de verblijven, het voer en de medische verzorging komen allemaal neer op de schouders van een handjevol vrijwilligers. Er is een particulier opvangcentrum in de buurt die af en toe brokken ter beschikking stelt of een ernstig ziek dier opvangt als het kan tenminste, want ook zij hebben meer dieren dan zij eigenlijk aankunnen. Twee Engelse dames komen trouw elke maandag, woensdag en donderdag de Spaanse beheerster helpen. Zij nemen dan ook voer voor de dieren mee. Meer dan eens- zo horen wij van hen-komt het voor dat de dieren dagenlang geen brokken en water hebben gekregen en dan ligt er natuurlijk ook ontlasting van dagen om op te ruimen. En dat bij temperaturen waarbij veel honden de hele dag in de volle zon zitten: gelukkig kunnen we nu zeggen, want met de geringe middelen die wij hier hadden hebben we een aantal zeildoeken kunnen spannen om voor de meesten een schaduwplekje te creëren. Natuurlijk is dit maar voor tijdelijk want die zeildoeken hebben veel te lijden en gaan dus niet langer mee dan één seizoen.
In tegenstelling tot Astorias waar de dierenverblijven in ieder geval dagelijks schoon gespoten worden, ligt de situatie in Apadac helemaal anders. Hier moet alle ontlasting iedere dag weer met de hand opgeschept worden en van de hoeveelheden kunnen jullie je wel een voorstelling maken. Zeker als dat de dag van te voren is blijven liggen. Dat kan makkelijk variëren tussen 50 en 100 kg. Alles moet ook weer in emmers afgevoerd worden en tijdens deze onaangename ruikende klusjes werden wij steeds weer belaagd door duizenden vliegen. En als het nu altijd vaste ontlasting was....de dieren krijgen iedere keer ander voer omdat dat afhankelijk is van wat de vrijwilligers meenemen. En dat betekent veel, heel veel dunne ontlasting. Het leek even een opluchting om te horen, dat er regelmatig een hond geadopteerd wordt. Maar die opluchting verdween snel toen we in de gaten kregen dat er voor elke geadopteerde hond drie nieuwe gedumpt worden. Onder de gedumpte honden bevinden zich helaas veel zwangere en loopse teefjes. Julie kunnen de gevolgen hiervan begrijpen en ook alle extra medische kosten die dit met zich mee brengen.
De dagen dat wij er waren werden er dagelijks drie à vier honden gedumpt. Zodra wij een auto aan hoorden komen, keken wij elkaar maar veelbetekenend aan. Praktisch alle gedumpte honden zitten onder de vlooien en teken. De teken hangen als druiventrossen aan de oren. Bij een hondje, zo klein als een poes, troffen we b.v. meer dan 175 teken aan. Dit soort hondjes lijdt aan ernstige bloedarmoede en zijn er soms doodziek van.


























































